دفتر باران

درخت بود و تو بودی و باد، سرگردان

میان دفتر باران، مداد سرگردان

تو را كشید و مرا آفتابگردانت

میان حوصله گیج باد سرگردان

همیشه اول هر قصه آن یكی كه نبود

نه باد بود و نه تا بامداد سرگردان

و آن یكی همه ی بود قصه بود و در او

هزار و یك شب و صد شهرزاد سرگردان

تمام قصه همین بود راست می گفتی :

تو باد بودی و من در مباد سرگردان

زمین تب زده، انسان عصر یخ بندان

و من میان تب و انجماد سر گردان

ستاره ها همه شومند و ماه خسته من

میان یك شب بی اعتماد سر گردان

مرا مراد تویی گرچه بر ضریح تو هست

هزار آینه ی نا مراد سرگردان

نماد نام تو بود و نماد ناله من

هزار ناله در این یك نماد سر گردان

................................................

................................................

درخت كوچك تنها به باد عاشق بود

                            و  باد                                                       

                                 بی سرو سامان                                  

                            و  باد

                                                  سر گردان *

تمام قصه همین بود، راست می گفتی !

چقدر این ثانیه ها نامردند
گفته بودند که بر می گردند

کسی دیگر نمی کوبد

در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمی پرسد

چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم

و من تنهای تنهایم

درون کلبه ی خاموش خویش

اما کسی حال من غمگین نمی پرسد

و من دریای پر اشکم

که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پر جوش خویش

اما کسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تک درخت زرد پاییزم

که هر دم با نسیمی میشود

برگی جدا از او

دیشب دوباره دیدمت اما خیال بود

تو در کنار من بشینی؟..... محال بود

هر چه نگاه عاشق من بی نصیب بود

چشمان مهربان تو پاک و زلال بود

پاییز بود و کوچه ای و تک مسافری

با تو چقدر کوچه ی ما بی مثال بود

نشنید لحن عاشق من را نگاه تو

پرواز چشم های تو محتاج بال بود

سیب درخت بی ثمر آرزوی من

یک عمر مانده بود ولی کال کال بود

گفتم کمی بمان به خدا دوست دارمت

گفتی مجال نیست ولیکن مجال بود

یک عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود

سهم من از عبور تو رنج و ملال بود

چیزی شبیه جام بلور دلی غریب

حالا شکست وای صدای وصال بود

شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد

اما نه با خیال تو بودم حلال بود

نگاهی کن مرا یک لحظه و دریاب

نه از شرم است .

دلم را به دریا می زنم

دلم را میکنم دریا

خواهم گفت : با تو....

نگاهم را نگاهی کن

نگاهت سرد وخاموش است

باکی نیست

من آنرا تا ابد تا بی نهایت

باز هم خاکستری.....

ازآتشم خاکستری بر جا نمانده است

بر خاک من خاکستری حتی نمانده است  

من هفت صحرای جنون را بو کشیدم

حتی غبار دامن لیلا نمانده است  

پاتابه ی زر دوز دختر بندری ها

در خواب خیس جاشوی دریا نمانده است

 چیزی از آواز غریب موج و مرجان

در ونگ ونگ گوش ماهی ها نمانده است

 من دخترم را دست باران داده بودم

گردی از آن توفان باران زا نمانده است

 می گردم و از هرچه باران ،هرچه دریا

یک رو سری آبی از او در خانه مانده است :  

لا لا گلم لا لا پرنده  ی مهربونم

هی می کشه آتیش به بنج لونمون دست

 و شو که رفتی غم چه تیفونی بپا کرد

شستیم از او شو هر دومون از جونمون دست

ای شو بلا ،ای شو سیا ،ای شو شلاله

ای شو وخی ور داره ای رو شونمون دست،

کل می کشن پرمونکا رو حوض قالی

دس می کشن رو خاک سرد خونمون دست

پروانه نام دفتر شعر خودم بود

تنها دو برگ از دفتر پروانه مانده است

تنها دو دل بر تک درختی سرد و خامش

از خواب شیرین دو تا دیوانه مانده است

از کوچ ایل من اجاقی سرد می ماند

از اتشم خاکستری اما نمانده است  

می گردم و از هر چه او یک تکه باران

تنها همین ،تنها همین در خانه مانده است

بعد از آن دیوانگی ها ‚ ای دریغ

او که در من بود آخر کیست کیست ؟